சமூக மாற்றம்

ஒரு கிராமத்தில் பசியால் வாடிய ஒருவன் இருந்தான். அவன் கையில் வேலை இல்லை, வயிற்று பசியாற உணவு இல்லை. அந்தத் துன்பத்தில் அவன் வாழ்வின் வழியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

அப்போது அவன் முன் நான்கு பேர் தோன்றினார்கள். மார்க்ஸ், பெரியார், அம்பேத்கார், கடவுள்.

1. மார்க்ஸ் சொன்னார்

"உனக்கு பசி வந்ததற்கு காரணம் உன்னை சுரண்டுகிற முதலாளி. உழைக்கும் மக்களுக்குள் ஒற்றுமை ஏற்பட்டால்தான். உற்பத்தி முறையையே பொது மக்களின் கையில் கொண்டு வர முடியும். அப்போதுதான் உனக்கு உரிமையும் உணவும் வரும். எதிரியை வெல்லாமல் முழு விடுதலை சாத்தியமில்லை."

அவன் சிந்தித்தான் -இது உயர்ந்த கனவு தான். ஆனால் அதற்கு கூட்டுப் போராட்டமும், எதிரியைக் களைவதும், அதைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளவும் வேண்டும். இது நடைமுறையில் மிகவும் கடினம்.

2. பெரியார் சொன்னார்

"நீ பசிக்காக யாரிடமும் அடிமையாய் நிற்க வேண்டாம். மூடநம்பிக்கையும், சாதியும், அச்சமும் உன்னை கட்டிப் போட்டிருக்கின்றன. அவற்றை உடைத்துவிட்டு உழைக்கத் தயார் ஆகு.

உன் சுயமரியாதையே உன் உண்மையான விடுதலை."

அவன் சிந்தித்தான் -இதற்கு யாரையும் வெல்ல வேண்டியதில்லை. நான் என்னையே மாற்றினால் போதும்.

3. அம்பேத்கார் சொன்னார்

"பசி இன்று உன்னை வாட்டினாலும், நாளை நீ கல்வி கற்று உரிமைக்காகப் போராடினால் சமூகம் சட்டமும் உனக்கு பக்கமாக நிற்கும். அப்போது உனக்கும், உன்னைப் போன்றவர்களுக்கும் சம வாய்ப்பு கிடைக்கும்.

அதுவே நிலையான தீர்வு."

அவன் சிந்தித்தான் -இது சிரமமாக இருக்கும், ஆனால் ஒருமுறை அடைந்துவிட்டால் என் வாழ்வையும், என் சமூகத்தையும் உயர்த்திவிடும்.

4. கடவுள் சொன்னார்

“உனது பசி, உனது துன்பம் எல்லாம் என் திருவிளையாடல் தான். கவலைப்படாதே. நீ என்னிடம் பிரார்த்தனை செய்.

நிகழும் யாவுக்கும் உனக்கு பொறுப்பு இல்லை. நான் பார்த்துக்கொள்வேன்"

அவன் சிந்தித்தான் -

ஆஹா! இதைவிட எளிமையானது என்ன இருக்க முடியும்?

என் தவறும், என் துன்பமும், என் வாழ்வு எல்லாம் கடவுள் சுமக்கிறார். ஆனால்... அவரை மட்டுமே நாம் நம்பி வாழ வேண்டும் என்றால், என் பிறப்பின் தேவை என்ன? வாழ்வின் நோக்கம்தான் என்ன?

அவன் குழப்பத்தில் நின்றான்

இங்கே எது வளர்ச்சி தரும் ?

மார்க்ஸின் வழி -கூட்டுப் போராட்டமும், உற்பத்தி முறையை மக்களிடம் கொண்டு வருவதும் உயர்ந்த கனவு. ஆனால் எதிரியின் கையில் முடிவு இருப்பதால், அதை அடைவதும் கட்டிக் காப்பதும் கடினம்.

பெரியார், அம்பேத்கார் வழி மனிதன் தன்னையே மாற்றிக் கொண்டு, சுயமரியாதை, கல்வி, உரிமை மூலம் முன்னேறும் நடைமுறைப் பாதை. எளிமையானதும் வலிமையானதும்.

"கடவுள் தான் செய்கிறான்" என்ற வழி மனதிற்கு ஆறுதலையும் சுமையற்ற உணர்வையும் தருகிறது. ஆனால், ஒருவேளை அது மனிதனை பொறுப்பற்றவனாக ஆக்கி, முன்னேற்றத்தை மந்தமாக்கும் அபாயமும் உண்டு.

அப்படி என்றால் அவன் யாரை பின் பற்ற வேண்டும்.

ஒரு மனிதன் உண்மையில் சுதந்திரமாக வாழ வேண்டும் என்றால், அவன் தனது செயலுக்கும் தவறுக்கும் தானே பொறுப்பேற்க வேண்டும்.

மார்க்ஸ் உயர்ந்த கனவைப் பகிர்ந்தார். ஆனால் நடைமுறையில் கடினம். பெரியார், அம்பேத்கார். மனிதனின் கையிலேயே இருக்கும் நடைமுறை பாதையைச் சொன்னார்கள். கடவுள் - மனதிற்கு ஆறுதல் அளிக்கிறார்; ஆனால் அதில் மட்டும் நின்றுவிட்டால் நம் வாழ்வில் மாற்றம் எப்படி வரும்?

இதில் எது எளிது, எது வலிமை, எது நீடிக்கும் - என்பதை ஒவ்வொருவரும் தங்களின் வாழ்க்கை அனுபவத்திலிருந்தே தேர்வு செய்ய வேண்டும்.

ஏனெனில் சமூக மாற்றம் எப்போதும் தனி மனிதனின் மாற்றத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது.