ஒரு ஊரில் ஒரு பெரிய ஞானி வசித்து வந்தார். அவரிடம் ஒருமுறை ஒரு இளைஞன் ஓடிவந்து, "ஐயா, எனக்கு வாழ்க்கையில் எதைச் செய்தாலும் நிம்மதியோ திருப்தியோ இல்லை. எதைப் பார்த்தாலும் ஓடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது. நான் எப்போதுதான் என் வாழ்க்கையை வாழுவது?" என்று புலம்பினான்.
புன்னகைத்த அந்த ஞானி, சுவரில் மாட்டியிருந்த ஒரு பழைய கடிகாரத்தைக் சுட்டிக் காட்டினார்.
"அந்தக் கடிகாரத்தைப் பார். அதன் முட்கள் ஒவ்வொரு நொடியும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால் அந்த ஊசிகள் நகர்வதற்காகக் கடிகாரம் எங்கும் நகர்வதில்லையே, கவனித்தாயா?" என்றார்.
இளைஞன் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.
ஞானி தொடர்ந்தார்: "வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். உலகத்தின் ஓட்டத்திற்காக உன் உடலும் மனமும் வேலை செய்யலாம், ஓடலாம். ஆனால் உனது ஆத்மாவும், உனது நிம்மதியும் அந்த கடிகாரத்தைப் போல எப்போதும் அமைதியாகவும் ஸ்திரமாகவும் இருக்க வேண்டும்.
நீ எங்கு சென்றாலும், எதைச் செய்தாலும், உனக்குள் இருக்கும் அந்த அமைதியான மையத்தை நீ இழந்துவிட்டால், வாழ்க்கை வெறும் இரைச்சலாகத்தான் மாறும்."
இளைஞனுக்குப் புரிந்தது. ஓடிக்கொண்டே இருக்கிற உலகத்தில், தனக்குள் அமைதியைக் கண்டுகொள்வதுதான் உண்மையான வாழ்க்கை என்று உணர்ந்து அமைதியானான்.
வெளியே எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு சத்தமும் ஓட்டமும் இருக்கிறதோ, அதற்கு ஈடாக நமக்குள்ளே அமைதி இருக்க வேண்டும்!"
வேலை, படிப்பு, பணம், அவசரம் என்று வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டேதான் இருக்கும். அதை நம்மால் நிறுத்த முடியாது. அது கடிகாரத்தின் முட்களைப் போல இயல்பான ஓட்டம்.
ஆனால், இந்த ஓட்டத்திற்கெல்லாம் நடுவே, நம் மனம் கலங்கிப் போய்விடக் கூடாது. கடிகாரம் எப்படி அசையாமல் உறுதியாக இருக்கிறதோ, அதேபோல நம் மனமும் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.
உலகம் எவ்வளவு வேகமாகச் சுற்றினாலும், உன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழ்நிலைகள் உன்னை எப்படித் தாக்கினாலும், உனக்குள் இருக்கும் 'நிம்மதியையும் சந்தோஷத்தையும்' யாரிடமும் எதற்காகவும் இழந்துவிடக் கூடாது. அதுதான் இந்தத் தத்துவம் சொல்லும் பாடம்!
No comments:
Post a Comment