Monday, 17 August 2026
சித்தர்களின் தத்துவம் ... 1
இதற்கு முதலில் ஆகமம் என்றால் என்ன? அதன் கோட்பாடு என்ன? என்பதை சைவ ஆகமத்தின் அடிப்படையில் புரிந்துகொள்வோம்.
ஆகமம் என்றால் என்ன?
ஆகமம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட கடவுளை வழிபடுவதற்கான பூஜை முறைகள் ஆகும். அது இறைவன், ஆன்மா, உலகம், பந்தம், விடுதலை, யோகம், வழிபாடு, கோயில் அமைப்பு, மூர்த்தி அமைத்தல், தீட்சை, மந்திரம், சடங்கு ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்ததாகும்.
“ஆகமம்” என்ற சொல் பொதுவாக “வந்து சேர்ந்தது / பரம்பரையாக வந்த போதனை” என்ற பொருளில் விளக்கப்படுகிறது. சைவ ஆகம மரபில், ஆகமங்கள் சிவனைப் பரம்பொருளாகக் கொண்டு, சிவனை அறிந்து அடைவதற்கான முழுமையான வழிமுறையை வழங்குகின்றன.
ஆகமத்தில் கோயில் என்பது வெறும் கடவுள் சிலை வைக்கப்படும் கட்டிடம் அல்ல.
- கோயில் எந்த இடத்தில் அமைய வேண்டும்?
- கருவறை எவ்வாறு இருக்க வேண்டும்?
- மூர்த்தியின் அளவு என்ன?
- எந்த திசையில் எந்த தெய்வம்?
- மூர்த்திக்கு எவ்வாறு உயிர்ப்பித்தல்/பிரதிஷ்டை?
- எந்த மந்திரம்?
- எந்த காலத்தில் எந்த பூஜை?
- திருவிழா எவ்வாறு?
- தீபாராதனை எவ்வாறு?
என்பவை வரை ஆகமம் விரிவாகக் கூறுகிறது.
ஆகமம் என்பது கோயில் பூஜை மட்டும் அல்ல. அது ஆகமத்தின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. சைவ ஆகமத்தின் உள்ளடக்கம் நான்கு பெரிய பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. இந்த நான்கு பகுதிகளும் ஆகமத்தின் முழுமையான ஆன்மிகப் பாதையை அமைக்கின்றன.
சரியை → கிரியை → யோகம் → ஞானம். அதாவது சேவை → வழிபாடு → உள்ளுணர்வு/யோக சாதனை → இறைஞானம்.
சைவசித்தாந்த ஆகமத்தின் படி
“சிவன் இருக்கிறார். உயிர் இருக்கிறது. உயிர் சிவனை அடைய முடியாமல் பந்தத்தில் உள்ளது. அந்தப் பந்தம் நீங்கும்போது சிவஞானம் ஏற்படுகிறது.”
என்று கூறலாம்.
ஆகமங்களின் படி இறைவனை வணங்குவதற்கு ஏகப்பட்ட சட்டதிட்டங்கள் கடைபிடிக்கப் படுகின்றது. கோவிலுக்குள் எப்படி இறைவனை வணங்கவேண்டும், தீபாரதனை எப்படி செய்யவேண்டும், அபிஷேகங்கள் எப்படி செய்ய வேண்டும் என ஒவ்வொரு செயலுக்கும் வழிமுறை, கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன.
ஆனால், இங்கேதான் சித்தர்கள் ஆகம விதிகளைச் சாடுகிறார்கள்?” அவர்களின் பார்வையில், கொள்கையில் வெளிப்புற கிரியையில் மட்டும் நின்றுவிடாமல் அகத்திற்குச் சென்று உயிரை அறியவேண்டும் என்பதே மிக அவசியமானதும் முக்கியமானதுமாகும். உயிரை அறியாமல் வெளிவழிபாடு மட்டுமே உயிரை இந்த மாயையில் இருந்து விடுவிக்காது என்பதால் சித்தர்கள் ஆகமத்தை எதிர்கின்றார்கள்.
சித்தர்களின் தத்துவம்.... 2
சித்தர் மரபின் அடிப்படை மற்றும் மைய நோக்கம்:
உடம்பை அறிந்து → உயிரை அறிந்து → உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி → தன்னுள் இருக்கும் உயிரை உணர்தல்.
சித்தர்களுக்கு ஆன்மிகம் என்பது வெளியில் தேட வேண்டிய ஒன்றாக மட்டும் இல்லை. மனித உடலும், உயிரும், உள்ளமும் ஒரு ஆய்வுக்கூடம் போன்றவை.
“சித்தர்” என்பது வெறுமனே அற்புத சக்தி பெற்றவர் என்று பொருள் அல்ல. சித்தி பெற்றவர் — தன்னுடைய உண்மை இயல்பை உணர்ந்தவர் — சித்தர்.
சித்தர் மரபில்:
- உடல் பற்றிய அறிவு
- மூச்சு பற்றிய அறிவு
- மனத்தின் இயல்பு
- நாடி
- யோகம்
- தியானம்
- மூலிகை மருத்துவம்
- இரசவாதம்
- ஞானம்
ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையதாகப் பார்க்கப்படுகின்றன.
சித்தர்களின் கடவுள் கொள்கை:
சித்தர்கள் சிவனைப் பற்றி பேசும்போது, கோயிலில் உள்ள ஒரு உருவத்தை மட்டும் சிவம் என்று வரையறுக்கவில்லை. அவர்களுடைய ஞானப் பாடல்களில் சிவம் என்பது: அருவம் + உருவம் + உயிர் + அறிவு + பரம்பொருள் என்ற விரிவான பொருளில் வருகின்றது.
சித்தர்களின் தத்துவம்.... 3
அதனால் சித்தர்களிடம்:
“சிவனை வெளியே தேடாதே;
உனக்குள்ளேயே சிவத்தை உணர்.”
என்ற அகநோக்கு மிகவும் வலுவாக இருக்கிறது.
இதனால்தான் “மனமே கோயில்”, “உள்ளமே கோயில்” போன்ற கருத்துகள் சித்தர் பாடல்களில் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. சித்தர்களின் மிக முக்கியமான மாற்றம் — புறத்திலிருந்து அகத்திற்கு
சாதாரண பக்தி (ஆகமம்):
கோயில் → மூர்த்தி → பூஜை → வேண்டுதல்
என்று வெளிப்புறமாகச் செல்லலாம்.
சித்தர்களின் ஞானப் பாதை:
உடல் → மூச்சு → மனம் → உயிர் → அறிவு → சிவம்
என்று அகத்திற்குச் செல்கிறது.
அதனால் சித்தர்கள் “கடவுள் இல்லை” என்று கூறுவது அல்ல. மாறாக:
“கடவுளை வெளிப்புறச் சடங்கில் மட்டும் தேடாதே; உன்னுடைய உள்ளுணர்வில் தேடு.”
என்பதே அவர்களுடைய முக்கியமான வலியுறுத்தல்.
சித்தர்கள் ஏன் சிவனை மையமாகக் கொண்டனர்?
சித்தர் மரபில் சிவம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்தை விட உயர்ந்த பரம்பொருள் / தூய அறிவு / இறுதி உண்மை என்ற பொருளிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. அதனால் “சிவன்” என்ற சொல் இரண்டு நிலைகளில் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்:
உருவ சிவன் → வழிபடப்படும் தெய்வ வடிவம்.
அருவ சிவம் → எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம்பொருள்.
சித்தர்களின் ஞானப் பாடல்களில் இரண்டாவது நிலை மிகவும் முக்கியமானது. உடம்பைப் பற்றிய சித்தர் பார்வை
சித்தர் மரபின் தனிச்சிறப்பு. உடம்பை “அழிந்துபோகும் பொருள்; எனவே அதைத் துறந்துவிட வேண்டும்” என்று மட்டும் சித்தர்கள் பார்க்கவில்லை. மாறாக “இந்த உடம்பின் வழியாகவே உயிரின் உண்மையை அறிய வேண்டும்.” என்று பார்க்கிறார்கள்.
அதனால்:
உடல் → நாடி → மூச்சு → உயிர் → மனம் → ஞானம்
என்ற ஆராய்ச்சி சித்தர் யோகத்தில் முக்கியமானது.
சித்தர்களின் தத்துவம்.... 4
இதனால்தான் சித்தர் தத்துவத்தில்
- காயகற்பம்
- மூலிகை
- மருத்துவம்
- யோகம்
- வாசி
- நாடி
- உடல் பராமரிப்பு
போன்றவை முக்கியமாக கருதப்படுகின்றது. மேலும் சித்தர்கள் “சடங்கு செய்தால் மட்டும் ஞானம் கிடைத்துவிடும் என்ற மனப்பான்மை” யை எதிர்கின்றனர்.
உதாரணமாக: “வெளியில் விளக்கேற்றுகிறாய்”
ஆனால் “உள்ளே அறியாமை இருளாக இருக்கிறது”.
அப்படியானால் வெளிப்புற விளக்கின் பயன் என்ன?
என்ற கேள்வியை சித்தர்கள் எழுப்புகிறார்கள்.
அதனால்தான் அவர்களுடைய பாடல்களில்:
கோயில் எங்கே?
தெய்வம் எங்கே?
உடம்பு என்ன?
உள்ளம் என்ன?
உண்மையான பூஜை என்ன?
என்ற கேள்விகள் தொடர்ந்து வருகின்றன. சித்தர்களின் பார்வையில் உண்மையான வழிபாடு உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்துதல். அதாவது:
- பொய் விடுதல்
- பேராசை விடுதல்
- கோபத்தை வெல்லுதல்
- ஆசையை கட்டுப்படுத்துதல்
- அகந்தையை குறைத்தல்
- உயிர்களுக்கு இரக்கம்
- மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துதல்
- தன்னுடைய உண்மை இயல்பை அறிதல்
சித்தர் மரபின் மையக் கருத்தை ஒரு வரியில்
“வெளியில் இருக்கும் இறையைத் தேடுவதிலிருந்து, தன்னுள் இருக்கும் இறை உண்மையை உணரும் நிலைக்கு மனிதனை அழைத்துச் செல்வதே சித்தர் மரபின் மைய நோக்கம்.”
இதனால் சித்தர் மரபில்:
கோயில் → அகக்கோயில்
பூஜை → அகப்பூஜை
மந்திரம் → உள்ளுணர்வு
மூச்சு → வாசி
உடல் → யோகக் கருவி
மனம் → ஆராய்ச்சிக் கருவி
ஞானம் → இறுதி இலக்கு
என்று ஒரு அகநோக்கிய மாற்றம் காணப்படுகிறது. மிக முக்கியமாக “சித்தர்கள் வெளிப்புற சடங்கு, சாதி, வெறும் நூலறிவு, போலியான ஆன்மிக அதிகாரம் ஆகியவற்றை விமர்சித்து, நேரடி அனுபவ ஞானம், யோகம், உடல்–உயிர்–மனம் பற்றிய ஆராய்ச்சி, இறை உணர்வு ஆகியவற்றை முன்னிறுத்தியவர்கள்” என்பதே சித்தர் மரபை அதன் சொந்த அடிப்படையில் புரிந்துகொள்ள ஏற்ற அணுகுமுறை.
சித்தர்களின் தத்துவம்.... 5
ஆகமங்கள் வெளிப்புற உருவ வழிபாட்டை வலியுறுத்துகின்றது. ஆனால் சித்தர்கள் உள்நோக்கிய அகப்பாதையை சிறப்பாக கொள்கின்றார்கள். எனவேதான் ஆகமங்களை சித்தர்கள் பந்தாடுகின்றார்கள். சிவபெருமானை வழிபட “சித்தர்” முறையே சிறப்பானது. ஆனால் இன்று தங்களை சித்தர்கள் எனக்கூறிக் கொள்பவர்கள் சித்தர்களே அல்ல. அவர்களுக்கு “செக்குக்கும் சிவலிங்கத்திற்குமே” வேறுபாடு தெரியாது. நானே கடவுள் என்பவர்கள் சைவர்கள் அல்ல. இதை புரிந்து கொள்வது மிகஅவசியமாகும்.
ஏன் சித்தர்கள் சிவனை மட்டும் வழிபடுகின்றார்கள்?
ஏனெனில் சிவபெருமானின் வழிபாட்டிற்கான சைவசித்தாந்தம் மட்டுமே 36தத்தவங்களை ஏற்றுக்கொண்டு அதனை விவரிக்கின்றது. சித்தர்கள் இந்த 36 தத்துவங்களை மேலும் பிரித்து 96 தத்துவங்களாக கொள்கின்றார்கள். வேறு எந்த மதத்திலும் இந்த தத்துவங்கள் முழுவதுமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. இதன் காரணமாகத்தான் சிவபெருமானை வழிபடுபவர்கள் “சித்தர்களாக” இருக்கின்றார்கள். ஆகமத்தை பின்பற்றுபவர்கள் சிவனடியார்களாக இருக்கின்றார்களே தவிர சித்தர்கள் என கூறப்படுவதில்லை.
Subscribe to:
Posts (Atom)