இதனால்தான் சித்தர் தத்துவத்தில்
- காயகற்பம்
- மூலிகை
- மருத்துவம்
- யோகம்
- வாசி
- நாடி
- உடல் பராமரிப்பு
போன்றவை முக்கியமாக கருதப்படுகின்றது. மேலும் சித்தர்கள் “சடங்கு செய்தால் மட்டும் ஞானம் கிடைத்துவிடும் என்ற மனப்பான்மை” யை எதிர்கின்றனர்.
உதாரணமாக: “வெளியில் விளக்கேற்றுகிறாய்”
ஆனால் “உள்ளே அறியாமை இருளாக இருக்கிறது”.
அப்படியானால் வெளிப்புற விளக்கின் பயன் என்ன?
என்ற கேள்வியை சித்தர்கள் எழுப்புகிறார்கள்.
அதனால்தான் அவர்களுடைய பாடல்களில்:
கோயில் எங்கே?
தெய்வம் எங்கே?
உடம்பு என்ன?
உள்ளம் என்ன?
உண்மையான பூஜை என்ன?
என்ற கேள்விகள் தொடர்ந்து வருகின்றன. சித்தர்களின் பார்வையில் உண்மையான வழிபாடு உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்துதல். அதாவது:
- பொய் விடுதல்
- பேராசை விடுதல்
- கோபத்தை வெல்லுதல்
- ஆசையை கட்டுப்படுத்துதல்
- அகந்தையை குறைத்தல்
- உயிர்களுக்கு இரக்கம்
- மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துதல்
- தன்னுடைய உண்மை இயல்பை அறிதல்
சித்தர் மரபின் மையக் கருத்தை ஒரு வரியில்
“வெளியில் இருக்கும் இறையைத் தேடுவதிலிருந்து, தன்னுள் இருக்கும் இறை உண்மையை உணரும் நிலைக்கு மனிதனை அழைத்துச் செல்வதே சித்தர் மரபின் மைய நோக்கம்.”
இதனால் சித்தர் மரபில்:
கோயில் → அகக்கோயில்
பூஜை → அகப்பூஜை
மந்திரம் → உள்ளுணர்வு
மூச்சு → வாசி
உடல் → யோகக் கருவி
மனம் → ஆராய்ச்சிக் கருவி
ஞானம் → இறுதி இலக்கு
என்று ஒரு அகநோக்கிய மாற்றம் காணப்படுகிறது. மிக முக்கியமாக “சித்தர்கள் வெளிப்புற சடங்கு, சாதி, வெறும் நூலறிவு, போலியான ஆன்மிக அதிகாரம் ஆகியவற்றை விமர்சித்து, நேரடி அனுபவ ஞானம், யோகம், உடல்–உயிர்–மனம் பற்றிய ஆராய்ச்சி, இறை உணர்வு ஆகியவற்றை முன்னிறுத்தியவர்கள்” என்பதே சித்தர் மரபை அதன் சொந்த அடிப்படையில் புரிந்துகொள்ள ஏற்ற அணுகுமுறை.
No comments:
Post a Comment