அதனால் சித்தர்களிடம்:
“சிவனை வெளியே தேடாதே;
உனக்குள்ளேயே சிவத்தை உணர்.”
என்ற அகநோக்கு மிகவும் வலுவாக இருக்கிறது.
இதனால்தான் “மனமே கோயில்”, “உள்ளமே கோயில்” போன்ற கருத்துகள் சித்தர் பாடல்களில் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. சித்தர்களின் மிக முக்கியமான மாற்றம் — புறத்திலிருந்து அகத்திற்கு
சாதாரண பக்தி (ஆகமம்):
கோயில் → மூர்த்தி → பூஜை → வேண்டுதல்
என்று வெளிப்புறமாகச் செல்லலாம்.
சித்தர்களின் ஞானப் பாதை:
உடல் → மூச்சு → மனம் → உயிர் → அறிவு → சிவம்
என்று அகத்திற்குச் செல்கிறது.
அதனால் சித்தர்கள் “கடவுள் இல்லை” என்று கூறுவது அல்ல. மாறாக:
“கடவுளை வெளிப்புறச் சடங்கில் மட்டும் தேடாதே; உன்னுடைய உள்ளுணர்வில் தேடு.”
என்பதே அவர்களுடைய முக்கியமான வலியுறுத்தல்.
சித்தர்கள் ஏன் சிவனை மையமாகக் கொண்டனர்?
சித்தர் மரபில் சிவம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்தை விட உயர்ந்த பரம்பொருள் / தூய அறிவு / இறுதி உண்மை என்ற பொருளிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. அதனால் “சிவன்” என்ற சொல் இரண்டு நிலைகளில் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்:
உருவ சிவன் → வழிபடப்படும் தெய்வ வடிவம்.
அருவ சிவம் → எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம்பொருள்.
சித்தர்களின் ஞானப் பாடல்களில் இரண்டாவது நிலை மிகவும் முக்கியமானது. உடம்பைப் பற்றிய சித்தர் பார்வை
சித்தர் மரபின் தனிச்சிறப்பு. உடம்பை “அழிந்துபோகும் பொருள்; எனவே அதைத் துறந்துவிட வேண்டும்” என்று மட்டும் சித்தர்கள் பார்க்கவில்லை. மாறாக “இந்த உடம்பின் வழியாகவே உயிரின் உண்மையை அறிய வேண்டும்.” என்று பார்க்கிறார்கள்.
அதனால்:
உடல் → நாடி → மூச்சு → உயிர் → மனம் → ஞானம்
என்ற ஆராய்ச்சி சித்தர் யோகத்தில் முக்கியமானது.
No comments:
Post a Comment