ஒரு காலத்தில், அடர்ந்த காட்டின் நடுவே அமைதியான ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அந்த கிராமத்தின் மையத்தில் ஒரு பெரிய தத்துவஞானி வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் தன் வாழ்க்கையின் குழப்பங்களுக்குத் தீர்வு காணப் பலரும் வந்து செல்வார்கள்.
ஒரு நாள், அந்த ஊருக்குப் ஒரு இளைஞன் வந்தான். அவன் தன்னை மிகச்சிறந்த அறிவாளியாகவும், உலகம் பற்றிய எல்லா உண்மைகளையும் அறிந்தவனாகவும் நினைத்துக் கொண்டான்.
அவனுக்குத் தத்துவஞானியின் புகழைக் கேள்விப்பட்டு, அவரை விவாதத்தில் தோற்கடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை எழுந்தது.
அவன் தத்துவஞானியின் குடிலுக்குச் சென்று, அவரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டான்:
"ஐயா, மனிதர்கள் ஏன் எப்போதும் தாங்கள் அல்லாத வேறொருவராக இருக்க முயற்சிக்கிறார்கள்?
ஏன் எல்லாரும் ஒரு முகமூடியை மாட்டிக்கொண்டு வாழ்கிறார்கள்?"
தத்துவஞானி புன்னகைத்தார். அவர் உடனே ஒரு சிறிய கண்ணாடியை எடுத்து அந்த இளைஞனிடம் கொடுத்துவிட்டுச் சொன்னார்:
"தம்பி, இந்த அறையில் சற்று சுற்றி நடந்து வா, இந்தக் கண்ணாடியைப் பார்த்தபடியே செல்."
இளைஞன் வியப்புடன் கண்ணாடியை முன்னோக்கிப் பிடித்தபடியே அந்தக் குடில் முழுவதும் நடந்தான். சிறிது நேரம் கழித்துத் திரும்பி வந்தவன், எரிச்சலுடன் கூறினான்:
"என்ன இது விசித்திரமாக இருக்கிறது? கண்ணாடியைப் பார்த்துக் கொண்டே நடந்தால், என் காலடியில் இருக்கும் கூழாங்கற்கள் தெரியவில்லை; எதிரே வரும் பொருட்களும் என் கண்களில் படவில்லை. நான் தடுமாறி விழப் பார்த்தேன். இதனால் என்ன பயன்?"
தத்துவஞானி அமைதியாக அவனுக்கு ஒரு சூட்சுமத்தைக் கூறினார்:
"அதுதான் வாழ்க்கை, தம்பி! மனிதர்கள் எப்போதும் 'மற்றவர்கள் தன்னை எப்படிப் பார்க்கிறார்கள்' என்ற கண்ணாடியை மட்டுமே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
அதாவது, சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகள், மற்றவர்களின் கருத்துக்கள் என்ற கண்ணாடியிலேயே தன் வாழ்வைக் கழிப்பதால், தனது உண்மையான காலடிகள் எங்கே செல்கின்றன என்பதை அவர்கள் கவனிப்பதில்லை.
தன் சொந்தப் பாதையையும் மறந்து, தடுமாறி விழுகிறார்கள்."
இளைஞனுக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது. தத்துவஞானி தொடர்ந்து சொன்னார்:
"உன் மீதான பிம்பத்தைப் பற்றியும், மற்றவர்கள் உன்னை பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்பதைப் பற்றியும் கவலைப்படுவதை விட்டுவிட்டு, உன் நிஜக் கால்களைப் பார்;
உன் நெஞ்சின் குரலைக் கேள். அப்போதுதான் நீ விழாமல், உனக்கான சரியான பாதையில் பயணிக்க முடியும்."
இளைஞன் தான் தேடிய பதிலைப் பெற்று, தலைவணங்கி விடைபெற்றான்.
கதையின் தத்துவம்:
மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்ற பயமும், சமூகத்தின் பிம்பத்தைத் தாங்கும் முயற்சியும் நம்முடைய நிஜ வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிடச் செய்யும்.
வெளி உலகக் கண்ணாடியை விட, நம் மனசாட்சி என்ற கண்ணாடியைப் பார்ப்பதே ஞானம்
No comments:
Post a Comment