மண்ணும் வாசனையும்

  

​ஒரு கிராமத்தில் ஆன்மீகப் பெரியவர் ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் ஒருமுறை தீராத கவலைகளாலும் மன அழுத்தத்தாலும் தவித்த இளைஞன் ஒருவன் வந்தான். "ஐயா, என்னால் என் வாழ்க்கையை தாங்க முடியவில்லை. எல்லோரும் என்னை காயப்படுத்துகிறார்கள். என் கஷ்டங்களுக்கு எப்போதுதான் முடிவு வரும்?" என்று அழுதுகொண்டே கேட்டான்.

​பெரியவர் புன்னகைத்தார். அவர் உடனே ஒரு கைப்பிடி சுத்தமான ஈர மண்ணையும், ஒரு பாத்திரத்தில் சில நறுமண மலர்களையும் எடுத்துக்கொண்டு அந்த இளைஞனிடம் நீட்டினார்.

​"இந்த மண்ணின் மீது இந்த மலர்களை வைத்து மூடிவிட்டு, நாளை காலையில் வந்து என்ன நடந்தது என்று பார்" என்றார்.

​மறுநாள் காலையில் இளைஞன் வந்தான். அந்தப் பாத்திரத்தைத் திறந்தபோது, மண்ணின் வாசனையோடு சேர்த்து மலர்களின் நறுமணமும் சேர்ந்து வீசியது.

​பெரியவர் அவனிடம் கேட்டார், "இப்போது என்ன காண்கிறாய்?"

​"ஐயா, மலர்கள் தன் நறுமணத்தை அந்த மண்ணுக்கே கொடுத்துவிட்டன. மண்ணின் வாசனையே இப்போது மாறிவிட்டது" என்றான் இளைஞன்.

​அப்போது பெரியவர் அவனுக்கு ஒரு அழகான உண்மையைச் சொன்னார்:

​"வாழ்க்கையும் இந்த மண்ணைப் போன்றதுதான். நம்மைச் சுற்றியுள்ள சூழ்நிலைகளும் மக்களும் சில சமயம் நமக்குச் சேற்றைப்போல அல்லது வலியைப் போல கஷ்டங்களைத் தரலாம். ஆனால், உன்னிடம் அன்பு, அமைதி, கருணை போன்ற நற்குணங்கள் இருக்குமானால், எத்தகைய சூழ்நிலையிலும் நீ உன்னுடைய தன்மையை இழக்க மாட்டாய். உன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலையும் உன் நற்குணத்தால் நல்வழிப்படுத்துவாய்.

​கஷ்டங்கள் உன்னை அழுத்துகின்றன என்று எண்ணாதே; அவற்றை எதிர்கொண்டு நீ எத்தகைய குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறாய் என்பதே உன் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கிறது."

​இளைஞனுக்குப் புரிந்தது. அவன் அமைதியோடு தன் இல்லம் திரும்பினான்.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள சூழ்நிலைகளும் மக்களும் நமக்குத் துன்பத்தையோ அல்லது எதிர்மறையான சூழலையோ தந்தாலும், நாம் நம்முடைய உள்ளார்ந்த நற்குணங்களை (அன்பு, அமைதி, கருணை) இழந்துவிடக் கூடாது .

​மலர்கள் தங்களின் நறுமணத்தால் மண்ணின் வாசனையை மாற்றியது போல, நாமும் நம்மிடம் உள்ள நற்பண்புகளால் நம்மைச் சுற்றியுள்ள கடினமான சூழலையும் மனிதர்களையும் மாற்ற முடியும்;

மேலும், கஷ்டங்கள் நம்மை நசுக்குகின்றன என்று சோர்ந்து போகாமல், அவற்றை நாம் எத்தகைய நேர்மறையான குணத்தோடு எதிர்கொள்கிறோம் என்பதில்தான் நம் வாழ்வின் உண்மையான வெற்றி அடங்கியுள்ளது.