Monday, 12 October 2026
வடிவங்களுக்குப் பின்னே
ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில், களிமண்ணைக் கொண்டு பொம்மைகள் செய்து விற்கும் வயதான முதியவர் ஒருவர் வசித்து வந்தார். அவர் செய்யும் பொம்மைகள் பார்ப்பதற்கு மிகவும் உயிரோட்டமாக இருக்கும். ஆனாலும், அவர் அவற்றை எப்போதுமே மிகக் குறைந்த விலைக்கு விற்பார் அல்லது யாரிடமாவது காசு கூட வாங்காமல் பரிசாகக் கொடுத்துவிடுவார்.
அதைப் பார்த்த ஒரு வியாபாரி அவரிடம் வந்து கேட்டான், "ஐயா, உங்கள் கைவேலைப்பாடு இவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது. நீங்கள் நினைத்தால் இவற்றை வைத்து பெரிய அளவில் வியாபாரம் செய்து நிறைய பணம் சம்பாதிக்கலாமே. ஏன் இப்படி எளிய வாழ்க்கை வாழ்கிறீர்கள்?"
அதற்கு அந்த முதியவர் எந்த பதிலும் சொல்லாமல், தன் அருகில் இருந்த ஒரு களிமண் உருண்டையை எடுத்து வேகமாக ஒரு குதிரையாகச் செதுக்கினார். பிறகு இன்னொன்றை எடுத்து ஒரு யானையாக மாற்றினார். சிறிது நேரம் கழித்து, தான் செய்த அந்தப் பொம்மைகளையெல்லாம் ஒன்றாகச் சேர்த்து மீண்டும் பிசைந்து ஒரே களிமண் உருண்டையாக மாற்றினார்.
வியாபாரி அதிர்ச்சியுடன், "என்ன இது? இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு செய்த பொம்மைகளை இப்படி ஒட்டவைத்து மீண்டும் களிமண்ணாக மாற்றிவிட்டீர்களே?" என்று கேட்டார்.
முதியவர் அமைதியாகப் புன்னகைத்தார்:
"தம்பி, இந்த உலகத்தில் எல்லாமே இந்தக் களிமண்ணைப் போலத்தான். நாம் சேர்க்கும் பெயரும், புகழும், பொருளும் கூட ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் இருக்கும் தற்காலிகமான பொம்மைகள்தாம். வடிவங்கள் மாறலாம், ஆனால் மூலப்பொருள் ஒன்றுதான். உண்மையான மகிழ்ச்சி பொம்மைகளைச் சேர்ப்பதில் இல்லை; எதையும் பற்றின்றி உருவாக்கும் அந்தச் செயல்பாட்டின் ஆனந்தத்தில் இருக்கிறது. வடிவங்களின் மீது கொண்ட பற்றை விட்டொழிக்கும் போதுதான் வாழ்க்கை பாரமின்றி இலகுவாகிறது."
வியாபாரிக்கு அந்த முதியவரின் தத்துவத்தின் ஆழம் புரிந்தது. பொருள்களின் மீதான வெறியைக் குறைத்துவிட்டு, வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியையும் ரசிக்கத் தொடங்கினான்.
மனிதர்கள் எப்போதும் பணம், பொருள், பதவி மற்றும் உறவுகள் மீது அதீத பற்று வைத்து, அவற்றை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தோடு அல்லது அடைந்துவிட்ட பெருமிதத்தோடு வாழ்நாளைக் கழித்துவிடுகிறார்கள். களிமண் எந்த வடிவத்தை எடுத்தாலும் அதன் அடிப்படையான தன்மையை மாற்றுவதில்லை. அதேபோலத்தான் நமது வாழ்வும்; வெளித்தோற்றமும் சமூக அந்தஸ்தும் தற்காலிகமானவையே.
எந்தவொரு பொருளின் மீதும் அதீத பற்று வைக்காமல், கடமையைச் செய்துவிட்டு பற்றின்றி வாழப் பழகும் போதே மனம் பாரமின்றி லேசாகிறது; வாழ்க்கையின் நிம்மதியும் உண்மையான ஆனந்தமும் நமக்குக் கிடைக்கிறது.
மண்ணும் வாசனையும்
ஒரு கிராமத்தில் ஆன்மீகப் பெரியவர் ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் ஒருமுறை தீராத கவலைகளாலும் மன அழுத்தத்தாலும் தவித்த இளைஞன் ஒருவன் வந்தான். "ஐயா, என்னால் என் வாழ்க்கையை தாங்க முடியவில்லை. எல்லோரும் என்னை காயப்படுத்துகிறார்கள். என் கஷ்டங்களுக்கு எப்போதுதான் முடிவு வரும்?" என்று அழுதுகொண்டே கேட்டான்.
பெரியவர் புன்னகைத்தார். அவர் உடனே ஒரு கைப்பிடி சுத்தமான ஈர மண்ணையும், ஒரு பாத்திரத்தில் சில நறுமண மலர்களையும் எடுத்துக்கொண்டு அந்த இளைஞனிடம் நீட்டினார்.
"இந்த மண்ணின் மீது இந்த மலர்களை வைத்து மூடிவிட்டு, நாளை காலையில் வந்து என்ன நடந்தது என்று பார்" என்றார்.
மறுநாள் காலையில் இளைஞன் வந்தான். அந்தப் பாத்திரத்தைத் திறந்தபோது, மண்ணின் வாசனையோடு சேர்த்து மலர்களின் நறுமணமும் சேர்ந்து வீசியது.
பெரியவர் அவனிடம் கேட்டார், "இப்போது என்ன காண்கிறாய்?"
"ஐயா, மலர்கள் தன் நறுமணத்தை அந்த மண்ணுக்கே கொடுத்துவிட்டன. மண்ணின் வாசனையே இப்போது மாறிவிட்டது" என்றான் இளைஞன்.
அப்போது பெரியவர் அவனுக்கு ஒரு அழகான உண்மையைச் சொன்னார்:
"வாழ்க்கையும் இந்த மண்ணைப் போன்றதுதான். நம்மைச் சுற்றியுள்ள சூழ்நிலைகளும் மக்களும் சில சமயம் நமக்குச் சேற்றைப்போல அல்லது வலியைப் போல கஷ்டங்களைத் தரலாம். ஆனால், உன்னிடம் அன்பு, அமைதி, கருணை போன்ற நற்குணங்கள் இருக்குமானால், எத்தகைய சூழ்நிலையிலும் நீ உன்னுடைய தன்மையை இழக்க மாட்டாய். உன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலையும் உன் நற்குணத்தால் நல்வழிப்படுத்துவாய்.
கஷ்டங்கள் உன்னை அழுத்துகின்றன என்று எண்ணாதே; அவற்றை எதிர்கொண்டு நீ எத்தகைய குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறாய் என்பதே உன் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கிறது."
இளைஞனுக்குப் புரிந்தது. அவன் அமைதியோடு தன் இல்லம் திரும்பினான்.
நம்மைச் சுற்றியுள்ள சூழ்நிலைகளும் மக்களும் நமக்குத் துன்பத்தையோ அல்லது எதிர்மறையான சூழலையோ தந்தாலும், நாம் நம்முடைய உள்ளார்ந்த நற்குணங்களை (அன்பு, அமைதி, கருணை) இழந்துவிடக் கூடாது .
மலர்கள் தங்களின் நறுமணத்தால் மண்ணின் வாசனையை மாற்றியது போல, நாமும் நம்மிடம் உள்ள நற்பண்புகளால் நம்மைச் சுற்றியுள்ள கடினமான சூழலையும் மனிதர்களையும் மாற்ற முடியும்;
மேலும், கஷ்டங்கள் நம்மை நசுக்குகின்றன என்று சோர்ந்து போகாமல், அவற்றை நாம் எத்தகைய நேர்மறையான குணத்தோடு எதிர்கொள்கிறோம் என்பதில்தான் நம் வாழ்வின் உண்மையான வெற்றி அடங்கியுள்ளது.
புயலின் பாடம்
ஒரு அடர்ந்த காட்டில் ஒரு வயதான கழுகு வாழ்ந்து வந்தது. அதற்குப் பறக்கும் ஆற்றலும், கூர்மையான பார்வையும் இருந்தது.
ஒரு நாள், ஒரு இளம் கழுகு அந்த முதிய கழுகிடம் வந்து பெருமையுடன் கூறியது:
"தாத்தா, இந்தக் காட்டில் என்னை விட வேகமாக யாராலும் பறக்க முடியாது. எப்பேர்ப்பட்ட புயல் வந்தாலும் நான் என் சிறகுகளின் பலத்தால் அதை எதிர்த்துப் பறந்து விடுவேன்!"
சிறிது நேரத்தில், வானம் கருத்துப் பெரிய புயல் காற்று வீசத் தொடங்கியது.
இளம் கழுகு தன் முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி, காற்றை எதிர்த்து மேல்நோக்கிப் பறக்கப் போராடியது. ஆனால், காற்றின் வேகம் அதிகமாக இருந்ததால், அதன் சிறகுகள் பலத்த அடிபட்டு, உடனே சோர்ந்து கீழே விழுந்தது.
அதே நேரத்தில், அந்த வயதான கழுகு என்ன செய்தது தெரியுமா?
அது புயல் காற்றை எதிர்த்துப் போராடவே இல்லை. புயல் வீசிய திசையையும், காற்றின் மேலெழும்பும் விசையையும் சரியாகக் கணித்து, தன் சிறகுகளை அசைக்காமல் விரித்து மட்டும் வைத்துக்கொண்டது. அந்தப் புயல் காற்றே அதை எவ்வித சிரமமும் இன்றி மேகங்களுக்கு மேலே, மிக உயரத்திற்குக் கொண்டு சென்றது. மேலே தெளிவான அமைதியான வானத்தில் அது கம்பீரமாக மிதந்தது.
புயல் ஓய்ந்த பிறகு கீழே வந்த முதிய கழுகு, அடிபட்டுத் தளர்ந்து போய் இருந்த இளம் கழுகிடம் மென்மையாகச் சொன்னது:
"தம்பி, வாழ்க்கையில் வரும் புயல்களை எதிர்த்துப் போராட எப்போதும் பலம் மட்டும் போதாது; விவேகமும் தேவை. புயலை எதிரியாகப் பார்க்காமல், அதை மேலே உயர்வதற்கான வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தப் பழக வேண்டும்."
வாழ்க்கையில் புயல் போன்ற கடினமான சூழ்நிலைகள் வரும்போது, கோபத்திலோ அவசரத்திலோ மோதி நம் சக்தியை வீணடிக்கக் கூடாது. அமைதியாக, சூழ்நிலையைப் புரிந்து கொண்டு நம் அணுகுமுறையை மாற்றினால், அந்தப் பிரச்சனையே நம்மை அடுத்த கட்ட உயரத்திற்குக் கொண்டு செல்லும்.
Subscribe to:
Posts (Atom)